Σε μια εποχή που η εκπαίδευση συχνά αντιμετωπίζεται ως υποχρέωση και όχι ως χαρά, ο αγαπημένος ηθοποιός Γιάννης Μπέζος έκανε μια φράση που έγινε αφορμή για σκέψη:
«Το σχολείο πρέπει να γίνει γοητευτικό. Να θέλουν τα παιδιά να πάνε.»
Με την απλότητά του, ο Μπέζος έβαλε το δάχτυλο στην πληγή. Γιατί πράγματι, το σχολείο δεν πρέπει να είναι μόνο χώρος μάθησης, αλλά χώρος έμπνευσης, δημιουργίας και περιέργειας.
Ένα μέρος όπου τα παιδιά θα ξυπνούν με χαρά — όχι με άγχος.
Η φράση αυτή δεν αφορά μόνο τους δασκάλους ή το Υπουργείο. Αφορά όλους μας. Τους γονείς, τους ανθρώπους των γραμμάτων, τους ίδιους τους μαθητές.
Πώς μπορούμε να κάνουμε το σχολείο «γοητευτικό»;
Με περισσότερη τέχνη, μουσική, συζήτηση, ελευθερία έκφρασης και λιγότερο φόβο για το λάθος.
Η γνώση δεν πρέπει να φοβίζει. Πρέπει να ελκύει.
Και ίσως τότε, η Ελλάδα να αποκτήσει μια νέα γενιά που δεν μαθαίνει για τους βαθμούς, αλλά γιατί αγαπά να μαθαίνει.
Ο Γιάννης Μπέζος, με μια απλή φράση, μας θύμισε κάτι που όλοι ξέρουμε, αλλά ξεχνάμε:
Η εκπαίδευση δεν χρειάζεται μόνο πρόγραμμα. Χρειάζεται ψυχή.
